پایگاه اطلاع رسانی نماز جمعه محمدآباد جرقویه

سخنرانی پیش از خطبه های نماز جمعه مورخه 94/04/19توسط آقای محسن معتمدی

 

 

سخنران پیش از خطبه های نماز جمعه آقای محسن معتمدی در زمینه ی تاریخچه ی پیدایش رژیم غاصب صهیونیستی مطالب ذیل را گفتند؛

فلسطین به لحاظ تاریخی‌، سرزمین اعراب فلسطین است. قبایل عرب کنعانی‌، بیش از هفت هزار سال قبل از میلاد، از منطقه مجاور (شبه جزیره العرب) به این سرزمین آمده و در آن سکنی‌ گزیدند. پیش از آنکه قبایل دریای‌ مدیترانه به این منطقه بیایند و با کنعانی‌‏ها هم‏زیستی‌ کنند و نام «فلسطینی‌» بر اهالی‌ آن غالب گردد، قبایل عربی نظیر یبوسی‌‏ها و فینیقی‌‏ها در این سرزمین می‌‏زیسته‌‏اند.

موقعیت جغرافیایی‌ فلسطین :مساحت فلسطین که در اشغال دشمن صهیونیستی‌ است 27027 کیلومتر مربع است. فلسطین بخشی‌ از بلاد شام (سوریه، اردن و لبنان) به شمار می‌‏رود که از طرف شرق به اردن، از غرب به دریای‌ مدیترانه، از شمال و شمال شرقی‌ به لبنان و سوریه و از جنوب به خلیج عقبه و صحرای‌ سینای‌ مصر محدود می‌‏شود.

فلسطین به لحاظ جایگاه ممتاز جغرافیایی‌، حاصلخیزی‌ زمین و قداستی‌ که از آن برخوردار است، در طول تاریخ عرصه کشمکش‏ها و درگیری‌ امپراتوری‌‏ها بوده و مردم این دیار پیوسته و در حد توان خود، به پایداری‌ و مقاومت در برابر مهاجمان پرداخته‏اند. از طرفی‌ اشغالگران نیز بر سر تصاحب زمین فلسطین و از صحنه به در کردن رقیبان خویش، گاهی‌ با هم درگیر شده‏اند.

فلسطین محل ظهور پیامبران بزرگ حضرت ابراهیم و عیسی (ع) بوده است .علاوه بر این قدس نخستین قبله گاه مسلمانان بود.

از آنجایی‌ که بریتانیا، قصد سیطره و چنگ‏اندازی‌ بر منطقه عربی‌ اطراف کانال سوئز را داشت، مصر را اشغال و یهودیان را ترغیب کرد تا ادعای‌ بی‌‏اساس خود را مبنی‌ بر داشتن حق بازگشت، به کوه کذایی‌ «صهیون» در قدس و برپایی‌ دولت در فلسطین، مجدداً مطرح کنند دولتی‌ که حامی‌ منافع بریتانیا در منطقه بوده و از کمک‏های‌ همه جانبه این کشور برخوردار باشد.

به دنبال شروع جنگ اول جهانی‌، بریتانیا در سال 1917 م. با موافقت فرانسه، آمریکا و دیگر کشورهای‌ غربی‌، بیانیه‏ای‌ را صادر کرد و به وسیله بالفور (وزیر خارجه وقت این کشور) به روچیلد (سرمایه‏دار یهودی‌) قول داد: وطن قومی‌ برای‌ یهودیان در فلسطین ایجاد کند. این وعده به «بیانیه بالفور» موسوم شد. در سال 1918 م. (هم‏زمان با شکست ترکیه و اشغال فلسطین به‏وسیله بریتانیا)، کشورهای‌ یادشده تلاش کردند زمینه برپایی‌ دولت یهودی‌ را در فلسطین مهیا سازند. در همین رابطه جامعه ملل با قیمومیت بریتانیا بر فلسطین، به منظور برپایی‌ دولت یهودی‌ در آن موافقت کرد. بریتانیا نیز نماینده‏ای‌ یهودی‌ تبار (هربرت ساموئیل) را در سال 1920 م. به فلسطین گسیل داشت تا مقدمات کوچ یهودیان سراسر جهان را به آنجا فراهم آورد. بریتانیای‌ استعمارگر به موازات این اقدام، به تجهیز و آموزش نظامی‌ یهودیان پرداخت و زمین‏های‌ وسیعی‌ را در اختیار آنان قرار داد تا شهرک‏هایی‌ را احداث کنند.

فلسطینیان از همان ابتدا در برابر قیمومیت بریتانیا و باندهای‌ صهیونیستی‌، پایداری‌ و مقاومت کردند و برای‌ دفاع از زمین و پاسداری‌ از مقدسات، گروه‏های‌ جهادی‌ تشکیل داده، تظاهرات و اعتصاب‏های‌ عمومی‌ به راه انداختند. قیام‏های‌ 1920، 1923 و 1929 (معروف به انقلاب براق) از آن جمله است. انگلیسی‌‏ها قیام‏های‌ فلسطینیان را سرکوب و هزاران تن را کشتند یا به زندان انداختند تااز این رهگذر، خدمتی‌ به باندهای‌ صهیونیستی‌ انجام داده باشند.

بریتانیا پس از اطمینان از توان باندهای‌ صهیونیستی‌ در فلسطین و حمایت و پشتیبانی‌ آمریکا و جهان غرب و شوروی‌ از برپایی‌ کشوری‌ برای‌ یهودیان، اعلام داشت که از فلسطین بیرون خواهد رفت و چنین نیز شد. ارتش انگلیس در 1948 م. پس از واگذاری‌ مراکز و تسلیحات نظامی‌ خود به باندهای‌ صهیونیستی‌ و ابقای‌ برخی‌ از فرماندهان در خدمت اهداف یهودیان، خاک فلسطین را ترک کرد. بن گوریون رهبر باندهای‌ صهیونیستی‌، از این وضعیت سوء استفاده کرد و تأسیس کشور «اسرائیل» در سرزمین‏های‌ اشغالی‌ 1948 م. را اعلام نمود. مدتی‌ بعد آمریکا، دولت صهیونیستی‌ را به رسمیت شناخت و به دنبال آن اتحاد جماهیر شوروی‌ هم چنین کرد. کشورهای‌ اروپایی‌ یکی‌ پس از دیگری‌ و بعد سازمان ملل متحد، این دولت غاصب را به رسمیت شناختند.
فلسطینیان این ستم و ناروایی‌ را نپذیرفته، به نبرد با صهیونیست‏ها پرداختند. در این نبردها، نیروهایی‌ از ارتش کشورهای‌ مصر، اردن، سوریه، لبنان، عراق و و نیروهای‌ داوطلب اخوان المسلمین شرکت جستند لیکن به دلیل ضعف تدارکاتی‌ و تسلیحاتی‌ و حضور استعماری‌ بریتانیا و فرانسه در اغلب کشورهای‌ منطقه و خیانت برخی‌ از رهبران، منجر به شکست این نیروها و آوارگی‌ صدها هزار فلسطینی‌ گشت. به دنبال این جنگ، کرانه باختری‌، قدس و نوار غزه همچنان در دست فلسطینیان و به دور از اشغالگری‌ صهیونیست‏ها باقی‌ ماند لیکن کرانه باختری‌‏و قدس تابع اردن و نوار غزه تابع مصر گشت.

پس از جنگ 1948 م. کشورهای‌ آمریکا، فرانسه و انگلیس دولت غاصب صهیونیستی‌ را به سلاح‏های‌ پیشرفته (هسته‏ای‌، میکروبی‌ و شیمیایی‌) مجهز ساختند. به رغم ناکامی‌، فلسطینیان، آنان دست از مقاومت و پایداری‌ برنداشته و گروه‏های‌ چریکی‌ تشکیل دادند. این نیروها حمله به شهرها و شهرک‏های‌ صهیونیستی‌ را در دستور کار خود قرار دادند.

در سال 1956 م. انگلیس، فرانسه و اسرائیل، در توطئه‏ای‌ مشترک، تجاوز سه جانبه‏ای‌ را علیه مصر تدارک دیدند و صهیونیست‏ها نوار غزه و بخشی‌ از سینا را اشغال کردند. اما بر اثر فشارهای‌ جهانی‌ و عملیات مقاومت، ناگزیر از این مناطق خارج شدند. اسرائیل در سال 1967 م. با حمایت آمریکا، جنگی‌ را علیه مصر و سوریه به راه انداخت و سینای‌ مصر و ارتفاعات جولان سوریه را علاوه بر سایر بخش‏های‌ فلسطینی‌ به اشغال خود درآورد. اما ملت فلسطین همچنان به مقاومت خود در برابر اشغالگری‌ صهیونیستی‌ ادامه داد. پس از شکست 1967 م. عملیات نظامی‌چریکی‌ فلسطینی‌، از خاک اردن علیه صهیونیست‏ها گسترش یافت و خطر و تهدیدی‌ بالقوه برای‌ یهودیان غاصب گردید. به دنبال این تحولات آمریکا و صهیونیست‏ها، اردن را تحت فشار قرار دادند و این کشور در سپتامبر 1970 م. فعالیت چریکی‌ فلسطینیان را درهم کوبید. کارهای‌ چریکی‌ از این پس، به سوریه و لبنان انتقال یافت.

در میان علمای اسلامی اولین مرجع دینی  که حکم کمک به مردم فلسطین  را داد حضرت امام خمینی (ره) بود  هیچ کدام  از حرف های  امام سازش با آمریکا نبود و تفکر امام تفکر مبارزه بود  . امام خامنه ای  (مدظله العالی) فرمودند:هر گروهی که علیه اسرائیل حرکت کند ما از او حمایت می کنیم . پیام مقاومت امام به گوش جوان های فلسطین رسید و امروز این نهال در آنجا شجره اسلام است . 

 

شعار سال 97

97

اوقات شرعی



آمار بازدید سایت

1546312
بازدید امروز
بازدید دیروز
بازدید این ماه
بازدید ماه قبل
1974
14473
88408
70228